Η "ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ" ΓΙΑ ΤΗN ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΤΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΟΥ ΔΡΥΜΟΥ

 

          Ο δήμαρχος Ωραιοκάστρου προτείνει την ονομασία του ανοιχτού θεάτρου ως θέατρο Γεωργίου Καμπέρη, προς τιμήν του τέως δημάρχου Μυγδονίας που σήμερα αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του δήμου. 

          Στην επιστολή του προς τους δημοτικούς συμβούλους αναφέρει ότι ο κ. Καμπέρης ήταν ο εμπνευστής και πρωτεργάτης, οραματίστηκε και σχεδίασε το θέατρο στην τοποθεσία Τσούκες (κορυφές).

          Σύμφωνα με πληροφορίες που είχα από κατοίκους της περιοχής, η ιδέα και το όραμα του θεάτρου ανήκε στον τότε επί 15ετία καθηγητή φιλόλογο στο Γυμνάσιο – Λύκειο Δρυμού και σήμερα εν ζωή Λαέρτη Τανακίδη. Αυτός διαπίστωσε τον κατάλληλο χώρο για να γίνει αμφιθέατρο, όπως τα αρχαία θέατρα. Ο κ. Τανακίδης διετέλεσε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης κατα την δύσκολη δεκαετία του 1980 και μαθητής του υπήρξε ο Γ. Καμπέρης. Στα Δίκαια του ΄Εβρου, όπου υπηρέτησε πριν έρθει στον Δρυμό, έκανε το ίδιο, οραματίστηκε αρχαίο θέατρο το οποίο τελικά έγινε και έλαβε την ονομασία από τον δήμο Ορεστιάδας “Λαέρτης Τανακίδης και μαθητές”.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ “ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ.

 

          Συμπληρώθηκαν 105 χρόνια από τον βάρβαρο ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόν του. Εκτοπίσεις, κακουχίες, βασανιστήρια, πείνα και δίψα, πορείες θανάτου στην έρημο, δολοφονίες και εκτελέσεις.

          Οι επιζώντες κατέφυγαν με τη βοήθεια της σοβιετικής κυβέρνησης, κυρίως μέσω θαλάσσης στον ΄Ανω Πόντο, στή Σοβιετική ΄Ενωση. Αντίθετα, η ελληνική κυβέρνηση καμία βοήθεια δεν έστειλε στον εξεγερμένο από το 1917 Πόντο. Από τη Σοβιετική ΄Ενωση, ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων κατέφυγε το 1922 στην Ελλάδα, όπου τους περίμενε ένας νέος γολγοθάς αλλά και η αμέριστη συμπαράσταση από τους προοδευτικούς, δημοκρατικούς ανθρώπους και κόμματα. Κάτι ανάλογο έγινε μετά το 1990 με τους ομογενείς μας από την πρώην ΕΣΣΔ, ιδιαίτερα με τα ζητήματα της κατοικίας και των συντάξεων.

          Οι Ελληνες του Πόντου, είναι και αυτοί ένας κρίκος στη μεγάλη αλυσίδα των θυμάτων των ανταγωνισμών των κυρίαρχων τάξεων που οξύνονται στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Της δημιουργίας εθνικών κρατών, μετά τη διάλυση των αυτοκρατοριών και εθνικιστικών κομμάτων όπως οι νεότουρκοι.