Κάθε πόρος του γερασμένου και παρασιτικού καπιταλιστικού κόσμου είναι ένα πυώδες απόστημα. Αναβλύζει δυσωδία που αναγουλιάζει, δημιουργεί οργή και υπό προϋποθέσεις μπορεί να δώσει ώθηση στην πάλη για την ανατροπή της βαρβαρότητας.
Αυτό το ξέρουν τα αστικά επιτελεία.
Από το νησί του Έπστιν, έναν «παράδεισο» αστικής ηθικής που έγινε επίγεια κόλαση της ανθρώπινης ζωής, μέχρι τα εγκλήματα σε βάρος εργαζομένων και μεταναστών στη χώρα μας επιχειρείται συνεχώς να συγκαλυφθεί η ουσία των γεγονότων. Να «μένει» ένα βολικό για το σύστημα στίγμα, ανάλογα με το που στοχεύει η προπαγάνδα της κάθε αστικής δύναμης.
Ένα μοτίβο συγκάλυψης που σε κάθε περίπτωση έχει ως στόχο να μείνει άβρεχτος ο πυρήνας του προβλήματος, ο λαός να κοιτά ως παθητικός - θεατής μέσα από κλειδαρότρυπες, για να μην γίνει πρωταγωνιστής της πάλης για την ανατροπή.
Για το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στη Βιολάντα, δεν φταίει, λένε, το νομοθετικό πλαίσιο που διαμορφώνει την ασυδοσία των βιομηχάνων, δεν φταίει το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους. Φταίει το πολύ πολύ ο ιδιοκτήτης, που στην αρχή, ενώ δεν είχε βρεθεί η 5η καμένη μάνα, έσπευσαν να «αγιοποιήσουν». Έφτασαν στο σημείο να λένε ότι οι νόμοι - από το 2016 - που ουσιαστικά έλεγαν στους βιομηχάνους κάντε ότι γουστάρετε, καλώς έγιναν για να ενισχυθεί η «επιχειρηματικότητα» αλλά αξιοποιούν τα «παραθυράκια» τους οι «επιτήδειοι» στο έδαφος των «παθογενειών» των «γραφειοκρατικών μηχανισμών του δημοσίου». Οι σκελετοί της σοσιαλδημοκρατίας εμμονικά αθωώνουν την ΕΕ και τις κατευθύνσεις της, ξεπλένουν τα δικά τους αίσχη.