Ο
αστικός σχεδιασμός για τις φυσικές και τεχνολογικές καταστροφές, δεν μπορεί να
αντιμετωπίσει ολοκληρωμένα το πρόβλημα της πολιτικής προστασίας. Εστιάζει σε
πλευρές και όχι στην αλληλεπίδραση των παραμέτρων που σχετίζονται με αυτήν.
Αγνοεί το σύνολο των κινδύνων όπως και την εξέλιξή τους, δεν ενσωματώνει τα
δεδομένα, με βάση την τρέχουσα κατάσταση. Δεν επαρκούν τα μέσα, οι υποδομές και
το προσωπικό, δεν υπάρχει συντονισμός των εμπλεκόμενων φορέων, πέρα από τα
χαρτιά και ουσιαστική ενημέρωση και εκπαίδευση του πληθυσμού.
Στην
πράξη, τα σχέδια Πολιτικής Προστασίας δεν καλύπτουν την ανάγκη προστασίας της
ζωής, της λαϊκής περιουσίας και του περιβάλλοντος. Αυτές οι πλευρές, δεν
αποτελούν τυχαία κενά και ελλείμματα. Σχετίζονται με την ίδια τη φύση του
αστικού κράτους και την οικονομική πολιτική όλων των κυβερνήσεων.
Γι αυτό δεν λαμβάνονται μέτρα πρόληψης και ασφάλειας, δεν υπάρχουν κριτήρια για το σχεδιασμό χρήσεων γης που να εξασφαλίζουν τις αναγκαίες αποστάσεις μεταξύ δραστηριοτήτων, για την ασφάλεια του πληθυσμού και την προστασία του περιβάλλοντος.
.jpg)