Τα αστικά επιτελεία, ανεξαρτήτως χρώματος ή κατεύθυνσης, επιδόθηκαν σε «ταχύρρυθμο μάθημα» προς τον λαό ότι στο διά ταύτα ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι νέοι επιτρέπεται «να κάνουν ό,τι θέλουν», αρκεί:
- Να μην αμφισβητούν τους «εθνικούς στόχους» των καπιταλιστών και τα κέρδη τους, τα «δημοσιονομικά περιθώρια» του αστικού κράτους και τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ.
- Να μην αμφισβητούν ότι οι «λύσεις» θα έρθουν «εντός των τειχών» του σάπιου συστήματος, ως κάποιο «εσωτερικό ζήτημα» της αστικής δημοκρατίας, της δικτατορίας δηλαδή του κεφαλαίου που θα «αυτορρυθμιστεί», των ιμπεριαλιστικών ενώσεων όπως η ΕΕ που θα «βρουν τον εαυτό τους», των «κατάλληλων», «σοβαρών» και πάνω απ' όλα σταθερών αστικών κυβερνήσεων.
- Να «παίρνουν την άδεια» για το «γιατί και το πώς» θα διαδηλώσουν και θα κινητοποιηθούν, ποιο περιεχόμενο και ποια μορφή πάλης επιτρέπεται, τα οποία βέβαια σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να ξεφεύγουν ούτε πόντο από τα τείχη του καπιταλιστικού συστήματος.
Αυτά συγκροτούν τον κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο ξεδιπλώθηκε τις προηγούμενες μέρες η επιχείρηση «εμπέδωσης της κοινωνικής ειρήνης» στην Ελλάδα, με αντανακλαστικά, συντονισμό και μοιρασμένους ρόλους:


